De dichter Jalalhudin Rumi zei in de dertiende eeuw:

Sta op, oh dag! De atomen dansen,
De zielen, in diepe extase, dansen,
Het hemelgewelf danst vanwege dit Zijn.
Ik zal in je oor fluisteren waar zijn dans toe leidt.

Alle atomen die in de lucht bestaan
en in de woestijn -begrijp het goed- zijn verliefd,
net als wij en een ieder van hen,
gelukkig of ongelukkig,
wordt verblind door het licht van de onvoorwaardelijke ziel.